BlackBerry

7 Mei 2008 – Shoppen met Park

Geschreven op door

Vandaag gaan we shoppen met Park!

Na het ontbijt brengt Sergey ons met de auto naar het station, waar we Park ontmoeten en waar we overstappen in de auto van Park. Daarna rijden we Seoul in, pikken we de vriend van Park op en gaan we lekker met z’n allen lunchen in een leuk traditioneel Koreaans restaurant. We wisselen kado’s uit. We hebben voor Park een heel mooi fijn portemoneetje van Mont Blanc gekocht voor zijn kleingeld. Hij is er erg blij mee. Parks vriend heeft voor ons, uit zijn eigen winkel, twee bijzonder populaire Koreaanse kruidenshampoo’s meegenomen. Bedankt! Gaan we uitproberen!

Na het bespreken van de shopping-strategie gaan we op pad. We kopen bijna heel Korea leeg 😉
Daarna is het tijd om te dineren. We gaan lekker Italiaans eten in de stad. Dat was voor de afwisseling ook weleens lekker.
Na het eten rijden we terug naar het station, waar Sergey aankomt met de KTX-trein (de TGV van Corée). We nemen afscheid van Park en we stappen weer over in de auto van Sergey.

Eenmaal terug in Ansan gaan we nog even een biertje drinken. Jae komt er ook bij en uiteindelijk gaan we allemaal naar huis.
Morgen is het de grote dag; dan ga ik mijn bio-vader ontmoeten!
Sergey moet werken, maar Jae gaat met ons mee. Het plan is om 10:00 te vertrekken per bus naar Kimpo Domestic Airport. Op die manier weten we zeker dat we niet vast komen te zitten in het verkeer met de auto. Er is een speciale busbaan, dus zelfs als het tóch druk is, hebben we met de bus een voorsprong. Het is ongeveer een uurtje rijden vanaf Ansan naar Kimpo, dus zo moet het goed gaan.

Mijn bio-vader heeft vandaag met Sergey gebeld en hij merkte op dat het morgen De Dag Van De Ouders is in Korea en dat hij de vorige keer (3 jaar geleden toen Myung, Ron, Kees en Margriet in Korea waren) ook de familie heeft ontmoet op diezelfde Dag Van De Ouders. Hoe toevallig is dat???

Ik ben erg benieuwd en ik hoop dat-ie komt. Maar nu ga ik eerst nog een nachtje slaap proberen te pakken (het is alweer 02:00 na een lange dag op pad).

Welterusten en tot morgen!

1 Mei 2008 – Aankomst in Korea

Geschreven op door

Normaal doet het vliegtuig vanuit Amsterdam (AMS) naar Seoul Incheon (ICN) er 10,5 uur over.
Vandaag waren we er al na 9,5 uur vliegen en daar waren we best blij mee.

We hadden aan boord netjes de landingskaarten ingevuld (nee, ik smokkel geen drugs, wapens of enorme sommen geld mee het land in) en stonden we in een van de weinige rijen voor buitenlandse paspoorthouders. Het was behoorlijk druk en helaas zag ik onze vriend Park niet, tot ik opeens aan mijn mouw werd getrokken. Het was Park. Of we achter hem aan wilden lopen.
En wat denk je? Nog voordat ik kimchi kon zeggen stonden er netjes de benodigde stempels in onze paspoorten en waren we -nog eerder dan de cabin crew- door de paspoortcontrole, onder begeleiding van Park! Alles liep gesmeerd. We vonden onze bagage en niet al te lang daarna zaten we lekker aan onze eerste Koreaanse lunch in Korea.

Leuk detail voor Karin: In het restaurant liep alle bediening rond met een oortje. Het waren allemaal jonge dames en de communicatie-apparatuur was netjes, praktisch en esthetisch weggewerkt. Ik heb er meteen foto’s van gemaakt. Deze kun je vinden op Flickr, waar ik speciaal een Set Collectie heb geopend voor de foto’s van Korea 2008.

Na een lekkere Koreaanse hap was ook Sergey gearriveerd en konden we per auto vertrekken naar Pusan. Helaas was ik er al achter gekomen dat mijn BlackBerry het hier niet doet. Korea gebruikt CDMA en geen GSM. Wat ben ik toch een oen! Had ik Roel maar even geraadpleegd voordat ik op stap ging… Nou ja. Dat ga ik alsnog doen!

Na een lange en vermoeiende autorit (in een overigens fantastische nieuwe auto van Sergey) kwamen we aan in Pusan, waar mijn schoonzus een heerlijk Koreaans diner had bereid. We hebben genoten van het eten en daarna was het tijd voor de kado’s, die meer dan goed werden ontvangen door iedereen! De jongste Koreaanse telg van de familie viel uiteindelijk in slaap, waarna we met de mannen nog even een biertje zijn gaan drinken buiten de deur.

Zojuist heb ik een welverdiende douche genomen en zit ik nu (het is 02:26 in Korea) nog even een dagverslagje te typen via de draadloze internetverbinding van mijn Koreaanse familie, waarna ik lekker de Koreaanse wol opzoek.

Morgen werkt mijn broer en gaat mijn neefje Won Seok naar school. Ik ben benieuwd of ik straks een beetje kan slapen (in het vliegtuig ging het maar nauwelijks, maar in de auto naar Pusan lukt het al aardig, hoewel ik mijzelf had voorgenomen om zolang mogelijk wakker te blijven en te vechten tegen de jetlag; gewoon wakkerblijven en op normale tijd naar bed, dan ben je het snelst weer in je gewone ritme).

Er zijn verschillende opties om mijn biologische vader te ontmoeten.
Had ik al eerder laten vallen dat ik niet weet hoe ik de beste man zal noemen? Hij is bekeerd tot het christendom en hij heeft zijn naam laten veranderen. Hij heet voortaan Josef. Ja, en zijn vrouw heet Maria. Echt waar. Daar kan ik dus niet zoveel mee.
Josef zit momenteel op het eiland Cheju, waar hij ook woont. Vanwege de vakantiedrukte zal het moeilijk worden voor hem om een ticket te krijgen om naar Pusan te komen en omgekeerd geldt dat het voor ons waarschijnlijk lastig zal zijn om naar Cheju te vliegen. Nou ja, we zien het wel. Er bestaat eventueel de mogelijkheid dat we hem in de loop van volgende week ontmoeten, als de vakantiedrukte weer een beetje over is. Ach, dan zijn we nog steeds in Korea, dus wat maakt het uit.

Nu eerst slapen en dan zien we wel verder. Ik ben echt helemaal doooodop.
Vergeet niet de foto’s op Flickr te bekijken!

Bereikbaarheid : Wet van de stimulerende achterstand

Geschreven op door

Al heel wat jaren wissel ik mijn werk op kantoor af met een reisje zo af en toe. Soms een privéreisje en soms een zakenreis.
Voor al die gevallen geldt dat ik trouw mijn afwezigheidsassistent aanzet. Degene die mij daarna een mailtje stuurt, krijgt eenmalig netjes de tekst dat niet op kantoor ben en dat ik daarom – om wat voor reden dan ook – moeilijk bereikbaar ben.

Misschien komt het door de slimme techniek, maar ik betrap mijzelf er soms op dat ik onderweg beter bereikbaar ben dan op kantoor. Ik check vaker mijn e-mail en onderweg besef ik heel goed dat het makkelijk is om bot, kort-door-de-bocht of ongenuanceerd te reageren, dus onderweg ben ik scherper en neem ik meer tijd om dezelfde mail te beantwoorden. Is dat niet vreemd?

Ik wil daarom het volgende punt maken: Reizen helpt je sowieso aan nieuwe inzichten, maar ook je bereikbaarheid neemt toe – mits je bent uitgerust met goede technologie – terwijl je tussendoor kunt ontspannen en genieten van een adembenemend uitzicht of het niet-Nederlands klimaat; eigenlijk komt het je werk ten goede als je af en toe eens lekker op reis gaat!