Spaghetti Bolognese

Ik ben niet geboren in Nederland, maar ben er wel opgegroeid. Van jongs af aan eet ik spaghetti bolognese en sinds ik zelf kook, voel ik dat er iets mis is met het concept. Als je een bord vol spaghetti bolognese hebt en je eet de spaghetti op, heb je nog een bord vol saus over. Dat klopt niet.

Onlangs zag ik een uitzending van De Aardappeleters, waarin haarfijn wordt uitgelegd dat de Italianen helemaal geen spaghetti bolognese eten! De inwoners van Bologna (waar de saus vandaan komt) eten hun saus met tagliatelle, bereid met ei. De saus blijft hier beter aan plakken en om een einde te maken aan de eeuwenoude discussies hebben de Bolognesi een recept van de bolognesesaus (die ze zelf ragu noemen) gedeponeerd bij de lokale Kamer van Koophandel. Ook ligt daar een gouden tagilatelle van precies 8mm breed, om iedereen bij de les te houden.

Het originele recept van de Italiaanse Kamer van Koophandel heb ik nog niet kunnen bemachtigen, maar ik vond een recept van Antonio Carlucci, genaamd “Tagliatelle al Ragu Bolognese”. Dit is het recept (vrij vertaald):

500 gram tagliatelle
60 gram versgeraspte Parmezaanse kaas

55 gram roomboter
55 gram fijngehakte prosciutto of pancetta
1 grote winterpeen, fijngehakt
1 stengel bleekselderij, fijngehakt
1 ui, fijngehakt
100 gram kalfsgehakt of rundergehakt
100 gram varkensgehakt
1 glas droge rode wijn
een beetje runderboullion of kipboullion
3 theelepels tomatenpasta
zout en peper

Tot mijn schrik zit er helemaal geen knoflook in, zoals ik mijn saus voorheen altijd maakte. Ook gaan er geen kruiden in. Ik besluit de saus precies zo te maken en hij smaakt heerlijk! Bij bolognesesaus denk ik altijd aan tomatensaus, maar het blijkt eerder een vleesssaus, die je een beetje op kleur brengt met wat tomatenpuree.

Ik besluit nog wat verder te studeren. Het schijnt dat de ouderwetse recepten meer vet bevatten en weinig tomatenpuree gebruiken. De wat modernere recepten bevatten zelfs passata. Daardoor wordt de saus meer tomaatachtig. Have it your way.

Via mijn werk ken ik een paar Italianen. Ik vertel ze over mijn ontdekking en mijn onderzoek. Zou ik misschien hun familierecepten mogen hebben om te vergelijken? Ze stemmen toe!

Laatst sprak ik Marco. Zijn moeder zou hun familierecept voor mij opschrijven, maar hij laat weten dat het wat langer duurt, omdat nu ook zijn vader zich ermee is gaan bemoeien. Zijn ouders ruziën over de samenstelling van het recept. Haha, dat zijn tenminste echte Italianen! Uiteindelijk leggen zijn ouders het bij en krijg ik het recept. Tijdens het aanzetten van de groenten voegt Marco’s familie rozemarijn toe. Ook merk ik verschillen in de gebruikte vleessoorten. Vittorio laat mij bovendien weten dat zijn ragu wel tien tot twaalf uur moet sudderen en hij drukt mij op het hart geen gehakt te gebruiken, maar gewoon vlees. Zijn ragu neigt meer naar goulash, hoewel ik zijn recept nog niet heb. Vittorio overtuigt mij bovendien dat ik de pasta beter kan koken zonder boullion en zonder olie. Voortaan doe ik alleen nog een heel klein beetje zout in het water om de pasta te koken.

Voor mij ligt de sleutel tot succes in de exacte verhouding tussen ragu en pasta. Ik kook de pasta net niet al dente, zodat deze nog even kan opwarmen en licht doorgaren in de ragu. Als je een diep bord tagliatelle met bologneseragu opschept en met slechts je vork eet (geen lepel), blijft er nog net genoeg ragu achter om met brood je bord schoon te maken. Zo hoort het!

Inmiddels ligt mijn vriezer vol met meer en minder geslaagde experimenten. Hoe maak jij jouw favoriete bologneseragu?

Geknoeide guacamole

We reden vandaag achter een auto, die een hond los op de achterbank had.
Jae (8) legde uit, dat als die auto heel hard moest remmen, het arme beest met zijn neus tegen de voorruit zou worden gedrukt en dat hij er dan uit zou zien als “geknoeide guacamole”. Zo, ongeveer, dus.

geknoeide guacamole

Just Do It Sunday

Apple Watch 1
Het eerste model Apple Watch was een leuk ding. Het was natuurlijk een gadget en niemand wist precies wat de hoofdtoepassing, de killer feature, zou worden – zelfs Apple niet!
Met mijn eerste Apple Watch ben ik vaak op pad gegaan om te hardlopen. Ik had dan mijn iPhone in een speciale armband om mijn bovenarm geklemd zitten. Dat zat nooit helemaal lekker, maar ik kon op die manier prima mijn hardloopsessies bijhouden. Ik heb heel wat verschillende apps geprobeerd en Strava werkte veruit het beste. Er waren veel andere apps, maar daar mankeerde allemaal wat aan. Het leuke van Strava is dat je er ook fietsritten mee kunt vastleggen. Als je ergens hebt gelopen waar veel andere mensen zijn geweest, vertelt Strava hoe jij het hebt gedaan ten opzichte van die anderen. Ook houdt Strava bij hoeveel kilometer je hebt gelopen op je schoenen, zodat je weet wanneer het tijd is om ze te vervangen. Mijn experimenten om met verschillende apps tegelijk te hardlopen liepen vaak op een teleurstelling uit. Dan had ik 8 km hardgelopen en dan had de app maar 300 m gezien. Ook is het erg lastig om eerst vijf apps te starten op je Apple Watch voordat je dan eindelijk op pad kunt. Je moet dus kiezen en mijn keuze was gevallen op Strava.

Apple Watch Series 2
Toen kwam het volgende model, dat 50 m waterdicht is en bovendien over zijn eigen GPS-ontvanger beschikt. Zo kun je dus je iPhone thuislaten en evengoed achteraf op de kaart zien waar je hebt gelopen, hoe hard, wat je hartslag was etc. Wat een heerlijke bevrijding! Wel jammer, dat Strava de Series 2 niet onmiddellijk ondersteunde. Als ik dus zonder iPhone op pad wilde, moest ik de app van Stava verlaten.
Lees verder

Korea 2017 – Dag 12

Vandaag ga ik in mijn eentje op jacht naar kadootjes. Wat is er toch veel te zien in dit land! Het zit er alweer bijna op. Mijn zoektocht begint bij de rijstkoker voor de nieuwe keuken van Han. Bij de Home Plus ontdek ik dat ik geen muntje heb voor een winkelwagentje. Er gaat 100 won in – nog geen eurodubbeltje. Helaas doet mijn sleutelhanger van Albert Heijn het hier niet. Gelukkig is de customer service erg behulpzaam en heb ik een paar tellen later mijn eigen Koreaanse winkelwagen! Lees verder