Korea 2015 – Dag 12

Vandaag hoor ik de uitslag van mijn onderzoek! We reizen ‘s ochtends vroeg af naar het ziekenhuis, waar ik een charmante Koreaanse dame meekrijg van het International Healthcare Center. Ze heeft twaalf jaar in Nieuw-Zeeland gewoond (op het Zuidereiland) en ze spreekt prima Engels. We gaan naar de dokter, die mij de resultaten gaat mededelen. Ik ben best een beetje nerveus. Ook ben ik nog niet helemaal wakker.

We hebben een heel aardige dokter, die een beetje Engels spreekt. Hij bladert het rapport door en loopt puntsgewijs alle dingen met mij door. Gelukkig valt alles mee. Ik ben een klein beetje te zwaar. Het rapport meldt dat ik dat kan oplossen “door mijn levensstijl te veranderen”. Meer bewegen en minder eten, dus.

Verder heb ik een bacterie in mijn maag, waarvoor ik medicijnen voorgeschreven krijg. Het is niet ernstig, maar deze bacterie kan op lange termijn voor kanker zorgen en dat willen we niet.

We halen de medicijnen op bij de apotheek, die ook in het ziekenhuis is. Het ziekenhuis is van alle gemakken voorzien: supermarkt, bank, postkantoor, om nog maar te zwijgen van de winkeltjes, koffiecorners en restaurants. Ik heb nog geen bouwmarkt gezien, maar het zou me niet verbazen als ze er eentje hadden!

Daarna ga ik alleen op pad. Sergey moet verder in het ziekenhuis en het is prachtig weer. Op de achterkant van een bonnetje krabbelt Dokter Kim het recept om af te reizen naar Coex – een groot gebouw bij Samseong Station, waar ze heel veel winkels, elektronica, kunst en nog veel meer hebben. Ik neem de bus naar Migeum Station en daar reis ik verder per metro.

Het openbaar vervoer in Korea is leuk! Alles loopt op rolletjes en overal staat keurig aangegeven waar je heen moet. De Coex is heerlijk om een middagje in rond te lopen. Ik vind eindelijk de powerbank waar ik al twee weken naar op zoek was en voor het eerst kan ik een (lange) dag op pad, zonder dat ik tegen het begin van de middag zonder stroom zit voor mijn mobiele WiFi-router. Had ik al gezegd hoe blij ik ben met mijn eigen onbeperkte internetvoorziening onderweg? Dat is echt een aanrader, hoor!

Ik reis me suf en lunch op eigen gelegenheid even een lekker hapje Maki in een heel piepklein restaurantje, waar ik allerschattigst word geholpen door een leuke Koreaanse dame. Haar collega’s hebben er lol om en de tijd vliegt om.

Daarna komt Sergey uit zijn werk en gaan we met Jinhee uit eten. Sergey vertelt dat, als ik wil, we morgen (of overmorgen) met mijn bagage naar Gangnam kunnen en daar mijn bagage inchecken en zelfs de paspoortcontrole vooraf doen, zodat we dat niet hoeven te doen vlak voor mijn vertrek. Dat klinkt geweldig efficiënt, hoewel ik dan natuurlijk ook mijn bagage ver voor mijn vertrek moet inpakken. Misschien kan ik alvast een koffer voorbereiden en de ander koffer meenemen op de avond van vertrek. Ik moet er nog even over nadenken. Paspoortcontrole vooraf is natuurlijk geweldig! Wat slim, zeg, van die Koreanen!

Na het eten brengt Sergey ons naar huis. Jinhee moet even met Gunhee wandelen en ik moet dringend verslagen schrijven. Na het uitlaten schrijf ik mijn ansichtkaarten en praat ik wat met Jinhee. Samen maken we een muzieklijst voor Do-hyeong, de zoon van Kumwa. De Koreanen gebruiken Bugs voor het streamen van muziek naar hun telefoon. Ik hoop dat hij met deze nummers goed aan zijn Engelse uitspraak kan werken, terwijl ik weg ben. Ze zal de lijst meenemen naar hem en hem vertellen dat ik hem kom overhoren zodra ik weer in Korea ben!

Ze vertelt mij veel over de relaties tussen getrouwde stellen in Korea. Nieuwsgierig als ik ben, vraag ik haar het hemd van het lijf (figuurlijk). Korea en Nederland verschillen in relaties een hoop van elkaar. Ze vindt het leuk om te horen hoe het er in Nederland aan toe gaat en ze is vastbesloten een keertje naar Europa te reizen. “Duurt het maar vijf uur met de trein van Amsterdam naar Parijs?”, vraagt ze. De thee is op en de tijd is omgevlogen. Sergey brengt haar naar huis (er rijden geen bussen meer) en ik ga lekker slapen.

Tot snel, Nederland! Nog twee dagen en dan zit ik weer in het vliegtuig naar huis.

Korea 2015 – Dag 11

Vandaag staan we vroeg op en vertrekken we om 08:00 naar Gwangju voor Sergey’s lezing. Het is ongeveer 300 km rijden en onze reis verloopt soepel. Om 12:15 komen we aan. We gaan even de omgeving verkennen en daarna lunchen we iets bij een klein restaurantje. Binnen is het een gekakel van jewelste. Alle lagen van de bevolking eten hier. Het is erg gezellig en het is een heerlijke lunch! Sergey had al verteld dat deze streek bekend staat om zijn lekkere eten.

Daarna gaan we aan het werk. Sergey is uitgenodigd door het Ministerie van Gezondheid en Welvaart om iets te komen vertellen over medisch toerisme. Het begint om 13:00 en om 15:30 is hij klaar. Er is een mooie Samsung winkel in het gebouw, dus daar neem ik even een kijkje. Ik zie onder andere de Samsung Gear Circle: een handsfree Bluetooth hoofdtelefoon, die je om je nek hangt. Je kunt een inkomend gesprek opnemen door de magnetische oordopjes los te trekken van elkaar. Als je klaar bent met bellen, klik je ze weer tegen elkaar en daarmee hang je op.

Er zijn veel nieuwe telefoons met nieuwe features. Een van de nieuwe mogelijkheden is de Animated Selfie en Beauty Face, waarmee je je onderkinnen softwarematig kunt wegpoetsen:

Natuurlijk mag ook de Samsung Note Edge niet ontbreken: een mobiele telefoon, waarvan de rechterkant van het scherm is “omgeslagen”. Als je er overheen wrijft met je vinger, kun je het menu bedienen:

De nieuwe Galaxy Tab S is dunner dan de iPad en heeft een prachtig helder scherm:

Daarna gaan we een rondje wandelen met Gunhee en zoeken we een restaurant voor het diner. Het diner wordt geserveerd in 88 gangen en alles is heerlijk! Ik frons even wanneer de inktvis wordt geserveerd.

Tijdens eerdere bezoeken aan Korea heb ik het weleens gezien. De inktvis werd toen gevangen, in stukken gehakt en aan boord van de boot opgegeten. Het lukte mij toen niet het te eten, maar nu doe ik mijn best.

Nee, het wordt ‘m toch niet:

Daarna rijden we naar huis. Het was een lange dag en morgen moeten we op tijd naar het ziekenhuis voor de uitslag van mijn onderzoek. Ik ben benieuwd. Slaap lekker!

Korea 2015 – Dag 10

Toen ik vanmorgen wakker werd, waren Sergey en Jae al vertrokken en stond Jinhee (Jae’s zus) de afwas te doen.  Ze noemt me steevast Mister Dae en ik vertel haar dat dat niet hoeft. De Koreanen noemen mij Daewoong-aaaa, dus zij vanaf nu ook. Ze noemt Sergey keurig Doctor Kim en ik betrap mezelf erop dat ik dat de laatste tijd ook steeds doe op mijn eigen weblog. Ik moet er een beetje om lachen, maar het klinkt wel schattig.

Jinhee wil niet dat ik alleen naar Yongsan ga, dus gaan we samen op pad. We nemen de bus vanaf Mujigaemaul naar Seoul Station. De rit duurt ongeveer drie kwartier. Ik voel me opgetogen en ik vertel haar dat dit de eerste keer is (dit bezoek) dat ik met het openbaar vervoer reis! De chipkaart die ik van Sergey heb gekregen bevat slechts 5.000 won (ongeveer USD 5), dus betaalt zij mijn busrit. Ik wil haar geld geven, maar dat is onzin, zegt ze. Vandaag ben ik haar gast.

Het is prachtig weer in Seoul en ik zie overal kunst op straat! De mensen zien er anders uit dan in Bundang. Er is hier veel meer ruimte, waardoor het minder druk lijkt. Dat is opmerkelijk, als je bedenkt dat hier twaalf miljoen mensen wonen. Rondom Seoul wonen nog eens tien miljoen mensen, al met al goed voor de helft van de totale Koreaanse bevolking! Ik voel me hier prettig.

In Seoul stappen we over op de metro. Ik gebruik mijn chipkaart om door het poortje te gaan. Het metrostation is keurig schoon en de rails zijn afgeschermd voor de veiligheid van de passagiers (en om zelfmoord te voorkomen, net als in de UK). Na twee haltes zijn we aangekomen in Yongsan. Het duurt niet lang voordat we het eerste elektronicawinkelcentrum te pakken hebben.

Wat is het hier groot! Overal zie ik apparaten met knopjes. Helaas is de enkele power bank die we aantreffen te licht, te duur of met onvoldoende poorten. We besluiten even te pauzeren en lunchen licht. Het is inmiddels alweer 13:00. Daarna vervolgen we onze missie. Ik leg uit aan Jinhee dat ik me hier als een klein jongetje in de Chocoladefabriek van Willy Wonka voel!

“Misschien moet je dat ding maar via internet bestellen”, oppert ze na de zoveelste teleurstelling. Ik leg haar uit, dat alles wat ik op dit gebied bestel natuurlijk uit China komt en dat ik een beetje verdrietig ben dat ik het hier niet kan vinden. Korea ligt zoveel dichter bij China dan Nederland!

Het is een heerlijke dag en ik leer haar steeds beter kennen. Jinhee zit op Twitter en ze heeft 200 volgers! Ze is echt een schat en ze neemt me mee in een taxi naar Hell Café, vlakbij Itaewon. Dit is haar favoriete koffieplek. Foursquare beveelt de zelfgemaakte tiramisu aan, die inderdaad heerlijk is. Hell Café komt met stip op mijn Good Coffee lijst op Foursquare! De klassieke muziek is prettig en de mensen zijn erg vriendelijk. Ik bedank ze hartelijk voor al het lekkers. Natuurlijk is het uitgesloten dat ik betaal voor de koffie.

Daarna proberen we in contact te komen met Doctor Kim, die ondertussen onderweg zou moeten zijn naar Seoul. Het loopt al tegen vieren en we hebben om 18:00 een afspraak in het restaurant van het Ambassador Hotel. We nemen een taxi naar het hotel, waar ik uiteindelijk afscheid neem van Jinhee. Ze gaat naar huis, terwijl ik wacht op mijn favoriete Head Nurse en Doctor Kim.

Natuurlijk arriveert zij als eerste. Daarna worden we onmiddellijk vrienden op Facebook! Doctor Kim komt pas aan als we de eerste fles bubbels op hebben. Hij is keurig in pak, met das. Dan gaan we aan tafel. We krijgen een VIP-tafel in het rustige gedeelte van het restaurant. Er komt iemand van de bediening naar onze tafel om ons van harte welkom te heten. Onze Head Nurse is een VIP in dit restaurant en voor ons is de keuken langer open dan voor de overige gasten.

Het eten is voortreffelijk en de tijd vliegt om! Voordat wel afscheid nemen, vertelt ze dat ik zeker langs Hamilton Shirts moet op Itaewon. Ze is zo dol op mijn overhemden en ik móet van haar mijn eigen overhemden op maat laten maken! Natuurlijk kan ik kiezen uit de beste stoffen en als ik wil, kan ik zelfs mijn naam of initialen in mijn overhemden krijgen. Dat klinkt als een interessant uitstapje! Ik vraag haar of ze hier soms in de buurt woont, maar met een brede grijns vertelt ze trots dat ze in Gangnam woont. “Oppa Gangnam Style!” gebaart ze lachend met haar handen. We moeten allemaal hard lachen! :-)

Als we afscheid nemen, zegt ze: “Tot vrijdag!”. Ik weet nog niet wat dat betekent, maar ik knik bevestigend met mijn hoofd. Daarna krijgt ze een dikke zoen van me. Wat een lieverd! In de auto roept Doctor Kim verbaasd dat ik haar gezoend heb! We hebben er schik om. Samen rijden we naar huis. Onderweg rijden we nog even langs het appartement van Kumwa. Sergey, Jae, Kumwa en Kumsa moeten zaken bespreken en ik geef ondertussen de zoon van Kumwa Engelse les.

Ik blijf me verbazen over het feit dat de Koreanen op school wel Engelse les krijgen, maar geen conversatieles! Hij is zó verlegen, dat ik van zijn Engels geen chocola kan maken. Ik laat hem een liedje zingen om uit zijn schulp te komen en samen doen we ademhalingsoefeningen, gebruik ik armen en benen om zijn Engelse klanken goed te krijgen en oefenen we samen Westers Handenschudden. In het Westen geven we een hand met één arm en niet met twee, zoals in Korea. Ik leg hem uit, dat hij me moet aankijken terwijl hij mijn hand schudt en dat hij niet respectvol met zijn hoofd hoeft te knikken. Een Westerse hand is geen krachtmeting, maar ook weer geen slappe hand. Het luistert nogal nauw en ik ben pas tevreden als zijn hand precies goed voelt.

Mijn inspanningen gaan niet onopgemerkt voorbij. Zelfs Jae, die leraar Engels is, is onder de indruk! Ik ben erg trots op mijn goede leerling. Het is geweldig om te zien en horen hoe hij op zoveel fronten tegelijk vooruitgang boekt.

Tenslotte gaan we naar huis. Het is een drukke dag geweest voor iedereen! Morgen moeten we vroeg op, want we gaan naar Gwangju voor Sergey’s college.

Korea 2015 – Dag 9

Vandaag ben ik vroeg opgestaan en heb ik mijn laatste dosis inwendig schoonmaakmiddel genomen. Sergey, Jae en zijn zus zijn gisteren laat thuisgekomen. Ze hebben tot heel laat de appartementen schoongemaakt, terwijl ik me mentaal en ook fysiek heb voorbereid op het onderzoek van vandaag. Gisteren heb ik uren op de WC nagedacht over de zin van het leven en ik heb sinds onze lunch gistermiddag niets meer gegeten.

Als ik Sergey om 08:00 wek, zegt hij dat we rustig aan kunnen doen. Mijn onderzoek begint pas om 10:30. Dat is fijn. Pak ik lekker nog een uurtje slaap!

“Waar is je buikje?”, vragen Sergey en Jae plagend voordat we van huis gaan. Er kon inderdaad best iets af. Ik voel me prima en kan blijkbaar best iets interen op mijn reserves.

Onderweg naar het ziekenhuis vraag ik Sergey naar de geschiedenis van het onderzoek. 10 jaar geleden is Korea begonnen met preventieve gezondheidsscans om de volksgezondheid te verbeteren. Sindsdien wordt er nog nauwelijks kanker gevonden in late stadia – enkel vroeg. Iedereen in Korea heeft de scan ondergaan. Meestal betaalt de werkgever het onderzoek, vertelt Sergey, maar er zijn ook subsidies en speciale acties. Hij noemt de mogelijkheid om, bij wijze van promotie, geadopteerde Koreanen gratis te onderzoeken. Dat zijn tenslotte ook Koreanen, zegt hij met een knipoog.

In Korea is men er liever vroeg bij. Dat is voor de ziekenhuizen natuurlijk ook interessant. Daar kunnen we in Nederland nog veel van leren! Ik leg Sergey uit dat het voor mij vreemd voelt om een onderzoek te ondergaan en dat dat in Nederland alleen gebeurt als er aanleiding voor is. “Dan is het te laat”, zegt Dokter Kim. Samen herinneren we ons een aantal recente sterfgevallen van dierbaren die wellicht te redden waren geweest als ze vroegtijdig waren onderzocht. Ik voel me iets beter over het onderzoek. Eigenlijk ben ik hartstikke gek als ik geen gebruik maak van deze buitenkans! Onderweg naar het onderzoek vertelt Sergey dat het ziekenhuis vandaag en recordaantal van maar liefst 6.000 poliklinische patiënten verwacht. Gekkenhuis.

Tussendoor laat KPN per sms weten dat ik deze maand een datafactuur van maar liefst EUR 1.400 schijn te hebben. Ik bel even met Nederland. Het gaat nog steeds niet goed bij KPN. De Wereldbundel die bij het vorige incident (EUR 1.300, waarvan EUR 1.000 gecrediteerd door KPN) aangezet zou zijn, is blijkbaar niet geactiveerd. Nog los van het feit dat ik deze reis zelf maar een mobiele WiFi-router heb meegenomen, voorzien van mijn eigen lokale onbeperkte datasimkaart. Wordt vervolgd.

Mijn onderzoek begint. Het Hoofd Prescans geeft me een knipoog en een blauwe map met mijn gegevens . Dat betekent dat ik een VIP ben, legt Dokter Kim uit. De “gewone” mensen hebben allemaal een zwart mapje en kleden zich om in een gezamenlijke kleedruimte. Dames en heren wel gescheiden, natuurlijk. Het blijft Korea!

Ik krijg mij eigen prachtige kleedkamer, die ik kan afsluiten met een chipkaart. Er is een woonkamer, badkamer en TV. Het eerste onderzoek start om 11:00 en om 13:30 heb ik honderden lieftallige Koreaanse dames ontmoet, die bloed afnamen, CT-scans maakten, oogdruk opnamen en ga zo maar door. Ook zijn er allerlei slangen mijn lichaam in gegaan door diverse openingen. Het was een heftig dagje, Gelukkig was Dokter Kim de hele tijd bij me om de Koreaanse dames te instrueren. Voor niet-VIPs duurt het traject natuurlijk aanzienlijk langer.

Het was een hele belevenis. Alles was keurig verzorgd. Na afloop wacht mij een lichte herstelmaaltijd met wat rijst en kimchi. Tijdens een gezellig afsluitend kopje thee met het Hoofd Prescans hoor ik dat ik aanstaande vrijdag de uitslag van het onderzoek al krijg! Daarna moet Sergey vergaderen in het gemeentehuis en ga ik op eigen houtje de stad in. Ik heb de Citron Tea ontdekt bij Holly. Da’s thee met citroenrasp, echt heel lekker!

Vanavond hebben we de laatste puntjes op de i gezet van het appartementenproject. Morgen komen de eerste gasten! Daarna hebben we met z’n vieren (Sergey, Jae, Jae’s zus en ik) koreaanse barbecue gegeten. Toen het tijd was om maar huis te gaan, stonden Sergey en ik zonder benzine! “Ik had het vandaag zó druk, dat ik niet heb getankt”, sprake de wijze Dokter Kim schuldbewust. De wegenwacht was er gelukkig inderdaad binnen de beloofde tien minuten met brandstof (om 23:45, hè? Waar vind je dat nog?), waarna we naar huis konden. Eerst tanken, natuurlijk! Nee, niet morgen. Nu! Jetzt!

Al een tijdje ben ik op zoek naar een nieuwe Power Bank – een externe batterij waarmee ik mijn telefoons en mobiele WiFi-router kan opladen. Ik zoek iets in de range van 20.000-30.000 mAh en met minimaal 3 USB-poorten. Gek genoeg snappen de Koreanen die ik tot dusverre ben tegengekomen in eerste instantie niet wat ik bedoel met Power Bank. Als ik op handen en voeten uitleg wat ik bedoel, wijzen ze naar de net-niet apparaten van 500 of 2.600 mAh. Hopelijk vind ik morgen in het technoparadijs van Jongsan wat ik zoek. Ik dacht eerder dat het technoparadijs in Jeongja was, maar dat had ik verkeerd begrepen. Dat is jammer, want Jeongja is slechts zeven minuten met de metro vanaf huis en voor Jongsan moet ik eerst met de bus naar Seoul en daarna per metro/bus verder naar Jongsan. Dat gaat ruim een uur duren! Afhankelijk van of ik daar slaag, kan ik direct door naar mijn dinerdate, of moet ik eerst terug naar huis om mijn apparaten op te laden. De zus van Jae wil morgenochtend wel een stukje met mij meereizen in de bus als ze naar huis gaat.

Morgenavond heb ik een dinerdate met het Hoofd Prescans! Ze is overigens keurig getrouwd, al beweert Sergey plagerig van niet. Gelukkig is Sergey ook uitgenodigd. Misschien nodigt ze nog wel een charmante vrijgezelle zuster uit, zegt ze. Sergey is immers nog niet getrouwd (met een vrouw). Er danst een Aziatisch glimlachje op mijn mondhoeken en ik knik lief naar het Hoofd Prescans. Ze is vastbesloten ons op een heerlijke maaltijd te trakteren, dus we mogen vooraf niet te veel eten van haar. Slaap lekker en tot morgen!