Korea 2017 – Dag 12

Vandaag ga ik in mijn eentje op jacht naar kadootjes. Wat is er toch veel te zien in dit land! Het zit er alweer bijna op. Mijn zoektocht begint bij de rijstkoker voor de nieuwe keuken van Han. Bij de Home Plus ontdek ik dat ik geen muntje heb voor een winkelwagentje. Er gaat 100 won in – nog geen eurodubbeltje. Helaas doet mijn sleutelhanger van Albert Heijn het hier niet. Gelukkig is de customer service erg behulpzaam en heb ik een paar tellen later mijn eigen Koreaanse winkelwagen!

Alles is hier groot en veel. Ik wandel door een hele straat zeewier. Wat een keuze!

Er is ook een koopjeshoek met producten voor 1.000 won (minder dan EUR 0,85), maar zo makkelijk kom ik er niet vanaf!

Alle Koreaanse auto’s rijden met schuimrubber op de deuren. Dat ziet er raar uit als je het nog nooit eerder hebt gezien, maar als je in een geparkeerde auto de deur opendoet, blijken ze bijzonder praktisch! Voor minder dan EUR 5 koop je je eigen set.

Ook zie ik een soort handschoenen en kousen om je handen en armen te beschermen tegen UV-straling tijdens het hardlopen of fietsen. Die zal ik thuis niet zo hard nodig hebben, gok ik 🙂

Na het WC-papier met de mysterieuze naam “Secret Aroma” (de mensen die mij al iets beter kennen, wisten het allang) en de eindeloze straten vol sojasaus, kom ik aan bij het unisexondergoed van de Koreaanse ANWB.

Ik ga nog niet tot direct aankoop over en besluit er nog even over na te denken 😉

Dan valt mijn oog op de behoorlijk expliciete worstenreclame. Korea doet zeker niet lullig over reclame in de supermarkt.

Deze opbergzakken heb ik wel eens eerder gezien. Je kunt er bijvoorbeeld kleding in opbergen en de zakken daarna vacuüm zuigen met je stofzuiger. Handig, maar niet typisch Koreaanse kadootjes waarnaar ik op zoek ben.

Overal kun je prachtige sjaals vinden in alle kleuren, maten en materialen.

Na al dat koopgeweld is het tijd om even iets te eten. Ze hebben hier loeihete stene kommen, met daarin rijst, groente en van alles. Door de hete kom wordt de buitenste rijst knapperig, zoals nasi. Je kunt de rijst horen knetteren!

Het loopt alweer tegen de avond en drop mijn boodschappen thuis en wandel naar de metro, op weg naar het laatste avondmaal.

Die Koreaanse dames hebben allemaal van die fantastische lichamen, omdat ze de hele dag bier en Soju drinken!

In de lift zie ik een maximum van 900 kg, ofwel 13 bier-en-soju-drinkende-ranke-Aziatische-lichamen van een krappe 70 kg elk. Zouden we het daarmee in Nederland redden?

We sluiten de dag af bij een traditioneel Koreaans restaurant, waar je plaatsneemt aan een lege tafel. Vervolgens wordt er een kant en klaar tafelblad overheen geschoven, met daarop alle hapjes en drankjes. Als je klaar bent met eten, schuiven ze in een keer het blad van je tafel en is de boel aan kant. Je snapt het al: om slank te blijven met al dat lekkers serveren ze er bier en Soju bij. Proost!

Korea 2017 – Dag 11

Wat is het vroeg licht! Vannacht waren we laat thuis en mijn wekker gaat vroeg, omdat Liwon me naar kantoor brengt, waar Irina me verder zal brengen naar het vliegveld.

Ik ga vandaag een nieuwe simkaart halen, zodat ik onafhankelijk kan blijven in dit land, waarvan ik de taal niet spreek. Met het einde van mijn tiendaagse internetdeal, sta ik even stil bij het belang van internettoegang in Korea: door de supersnelle internettoegang zonder datalimiet kan ik in contact blijven met iedereen (e-mail, WhatsApp, Telegram, Kakao, Facetime, Google Hangout), kan ik dingen opzoeken (vertalen met Google Translate, even iets nakijken op Wikipedia, adressen/reistijden checken met Google Maps) en ik kan natuurlijk bloggen, vloggen en alle multimedia die ik onderweg vastleg de wijde wereld insturen. Als ik dit met mijn eigen KPN-abonnement moest roamen, zou het slecht met mij aflopen…

Onthou dat je in Korea in de stad nergens onbeperkte datasims kunt scoren – dat kan alleen op het vliegveld en dan moet je nog de goede balie (die van Korea Telecom – KT) hebben om er niet ongewenst een MiFi-router bij te krijgen. Die kost ook geld en dat is zonde als je zelf al een beter apparaat hebt. Ik zal een apart stukje schrijven met reistips voor Korea.

Daarna stap ik op de KTX-trein de stad in. Ik ben een krap uurtje onderweg naar Seoul Station en daarvandaan loop ik naar het Seoul Museum of Art – SeMA.


In Korea gaan mannen voor vrouwen.


Handig: een publieke bloeddrukmeter in het museum!

Tussen de middag loodst Foursquare mij naar een geweldige plek, waar je gaat zitten en binnen een minuut een enorme kom soep voor je neus hebt staan! Ze hebben er geen menu en als je vertrekt, reken je 7.000 won (iets minder dan EUR 6) af. Alle lagen van de Koreaanse bevolking eten hier. Als je een keer in Seoul bent, moet je hier eens langs!

De Koreanen drinken geen koffie na hun maaltijd, dus die haal ik om de hoek bij de lokale Angel-in-us Coffee.

Nadat mijn laptop, telefoons, routers en ikzelf allemaal zijn opgeladen, plan ik mijn terugreis naar Bundang.


Onderweg kom ik nog een pianotrap tegen in de metro.


Een soort I Amsterdam, maar dan anders.


Het Koreaanse schoonheidsideaal.

Terug op Ori Station moet ik nog even langs HiMart – de Koreaanse Media Markt.


Koreaanse dames in 3D!


De kleuren spetteren eraf. Wat een haarscherp beeld, zeg!

Daarna word ik opgehaald en gaan we eten.

Dan zit de dag er alweer op! Tijdens het eten belt Jae. Hij is weer veilig thuisgekomen van skivakantie en Han plaatst nog even een last minute order voor een rijstkoker. Morgen is mijn laatste hele dag in Korea en overmorgen vertrek ik alweer naar huis. Welterusten!

Korea 2017 – Dag 10

Ok, hij heeft even in de oven gestaan, maar zo ziet een echte Zuid-Koreaanse appeltaart eruit:

Sergey heeft zelfs zijn diplomatieke contacten bij de lokale bakkerij aangewend om echte slagroom te scoren!

Het is ruim zeven graden en de zon schijnt. We gaan een stukje wandelen met de hond. De Koreanen hebben speciale speelplaatsen voor honden.

Er zwemmen veel karpers in de rivier. Vandaag kun je ze goed zien!

Dan gaan we op weg naar het restaurant voor ons diner. Onderweg stoppen we nog even op kantoor.

We eten vanavond in het Ambassador Hotel, waar ik precies twee jaar geleden eerder was. Daar ontmoeten we Jinhee (Liwons zwangere zus), de tweeling en moeder.


Even een sanitaire stop in het hotel.

Bij het buffet zie ik de Abalone liggen, die ik eerder in de supermarkt niet durfde te eten. Ze zijn heerlijk en de lege schelpen zijn prachtig van binnen! Dat zie je natuurlijk niet, zolang ze gevuld zijn. Ik hoop dat jullie zonder ondersteunend beeldmateriaal geloven dat we heerlijk hebben gegeten. Nou, ok, dan. Deze paar foto’s wil ik jullie zeker niet onthouden.


Als toetje eten we hond 🙂

Na afloop drinken we thee in het nieuwe appartement van Jinhee. Ze zijn pas verhuisd. Sergey vertelt mij dat er in Korea twee systemen zijn om te wonen: ofwel je betaalt een bedrag per maand (huur of koop) of je betaalt een aanzienlijk deel van de waarde van je huis in een keer en dat krijg je dan weer terug na twee jaar. Je kunt er gedurende die tijd geen rente over ontvangen en na twee jaar moet je kiezen of je opnieuw een dergelijk contract afsluit, of je verhuist!


Tea for two.


Asterix in het Koreaans.

Na ons kopje thee hoor ik dat we nog “even” naar Yangpyeong gaan, op visite bij Kumwa. Vandaag is de eerste dag van de tweede lunar maand van het jaar. We komen na middernacht aan en haar gebouw is prachtig verbouwd!

Het is fijn om iedereen weer te zien! Kumsa is er ook, de kinderen en een nieuwe dame. We verrichten alle nodige rituelen en daarna zitten we weer in de auto naar huis. Ik lig om 03:30 in bed. Morgen vroeg op om verlenging van mijn internet te regelen op het vliegveld. Slaap lekker!

Korea 2017 – Dag 9

Ik sta vandaag rustig op en zoek uit wat ik wil gaan doen. Vanavond zijn we uitgenodigd bij de familie van Liwon. Ze wonen in Seoul, dus probeer ik een beetje in de buurt te blijven. Sergey neemt mijn diplomatieke geschenken mee, dus kan mijn rugzak lekker leeg blijven. Op de heenreis, dan 🙂 Google leidt me met al mijn reisplannen naar bus 9000, maar ik reis liever met de metro, dus wandel ik in de zon naar Ori Station.

Het grote gebouw dat ik gisteren ook al zag bij Ori blijkt een supermarkt. Een super-supermarkt! Ik besluit even naar binnen te gaan. Wat is hier veel te zien, zeg! Het houdt maar niet op. Gisteren was het een en al luxe in The Hyundai. Deze supermarkt heeft alle dagelijkse boodschappen, hoewel daar ook pareltjes (vandaag niet letterlijk) tussen zitten. Er is een vismarkt, waar ik mijn ogen uit kijk. Alle verse dingen worden verkocht door mensen die hun eigen business lijken te hebben binnen de supermarkt. Ik zoek oesters. Misschien kan ik er een paar kopen om te eten.


Verse oesters in plastic.

Ze hebben hier Abalone (Haliotis, of Zeeoor), een soort schelpdier, dat tussen oester en mossel in zit. Ik durf er niet aan. Ze zitten per drie/vier verpakt en de dames wrijven over het cellofaan om te laten zien dat ze nog leven/bewegen. Wat is alles hier vers en echt!

Er staan aquariums met enorme vissen erin, inktvissen en overal waar je maar kijkt zie je alles bewegen.

Deze supermarkt heeft ook een sushi-kermis! Ze noemen het zelf sushi-trein, maar met alle gekleurde bordjes die de lopende band op en af dansen, lijkt het meer op een kermis. Het geluid van de supermarkt draagt ook bij aan de kermissfeer. In het midden staat een chef die al snel ontdekt dat ik niet begrijp wat hij zegt. Ik ga zitten en voel de keuzestress al opkomen. De bordjes dansen letterlijk voor mijn neus, dus wijs ik naar een menu. Voor de vorm brabbel ik er nog iets bij in het Engels. Het gaat goed. Binnen vijf minuten heeft de chef mijn menu vers bereid en geniet ik van een heerlijke lunch een kwart van de prijs bij de Lotte Department Store. Ik weet zeker dat dit bij Albert Heijn een enorm succes zou worden!

Dan ga ik op doorreis naar Gangnam. Op het station sta ik oog in oog met een soort Transformer. Nieuwsgierig als ik ben, loop ik nietsvermoedend The Gundam Base binnen. Hier moet ik een keertje met Jae heen!


Als ik binnenloop, springen alle uniformen onmiddellijk in de houding!


De ervaren doet-het-zelvert bouwt natuurlijk zelf!

Even later loop ik een Burger King binnen voor een Koreaanse Bulgogi-burger. “Bent u getrouwd?“, vraagt het meisje achter de balie. “Nee, hoezo?“, antwoord ik. Ik krijg mijn burger mee. Hij kost 1.000 won – iets minder dan EUR 0,85

Onderweg in de metro zie ik opeens videoreclame verschijnen door de ramen. Ik denk dat het geprojecteerd wordt in de tunnel van de metro. Ziet er cool uit, maar wel een beetje druk. Het trekt in ieder geval wel mijn aandacht. Natuurlijk ben ik te laat met mijn camera, maar gelukkig heeft iemand anders het al eerder gefilmd:

Tot slot het appeltaartproject. Gisteren tijdens een potje Koreaanse Risk, trok ik de kanskaart “Bak een Hollandse appeltaart met uitsluitend Koreaanse ingrediënten“. Ik ga op de terugweg naar huis langs een Koreaanse supermarkt en haal voor ongeveer EUR 30 mijn ingrediënten. Dit wordt de duurste appeltaart die ik ooit gebakken heb! Met EUR 15 aan appels, EUR 7 voor een pakje boter en bijna EUR 5 voor wat kaneelpoeder ligt de lat behoorlijk hoog. Ik heb geen kaneelsuiker kunnen vinden en de Koreaanse appels zijn keizoet! Zure appels hebben ze hier niet.

Slagroom hadden ze niet op de afdeling “Daily”, wat natuurlijk “Dairy” moet zijn. De afdeling Marketing heeft er nog een draai aan gegeven met “everyday Fresh day” en daarin een verwijzing naar het woord “daily”. Goed geprobeerd, jongens!

Eigenlijk had ik mijn taart voor Liwons familie willen bakken, maar zus Jinhee heeft afgebeld. Ze is zwanger en voelt zich misselijk. We zijn dus genoodzaakt mijn appeltaart zelf weg te werken.

Terwijl mijn taart in de oven staat, kookt Sergey Kimchi Jjigae met tonijn in plaats van varkensvlees.

Het weekend is begonnen en morgen zitten er alweer tien dagen op! Mijn datasimkaart verloopt dan, dus moet ik op zoek naar nieuw internet. Ik ga ook even kijken of ik met eigen DNS-instellingen de Koreaanse internetcensuur kan omzeilen. Welterusten!