In overleg met mijn huisgenoten sta ik vandaag vroeg op – om 06:00. Ik orienteer me op het openbaar vervoer en download de Explore Seoul Subway Map app voor mijn iPhones. Misschien ga ik vandaag zelfstandig met het Koreaanse OV naar de technomarkt in Jeongja!

Daarna laten Sergey en ik Gunhee uit en gaan we naar het ziekenhuis. Daar ontbijten we in het ziekenhuisrestaurant, waar “zelfs de meest kritische gourmet aan zijn trekken komt”, zegt het bord bij de ingang. Dat belooft wat!

Het is een heerlijk ontbijt en het kost USD 4. “Dat is de prijs voor medewerkers van het ziekenhuis”, zegt Sergey. De rest betaalt het ziekenhuis. Voor niet-medewerkers kost het ontbijt USD 5.

Nadat we het restaurant verlaten, komen we een Russische patiënt van Sergey tegen. We maken een praatje en ik word kort voorgesteld aan Sergey’s Russische collega.

Daarna begint de werkdag. Het ziekenhuis stroomt vol op maandagochtend. Daar moet ik even een filmpje van maken!

Ik ontmoet Sergey’s collega’s op de afdeling International Healthcare. Dit team prachtige dames spreekt Arabisch, Russisch, Engels en natuurlijk Koreaans. Nederlands is er nog niet bij, maar wie weet… Een aantal van Sergey’s collega’s heb ik eerder gezien in Schagen. Ze zijn heel blij om mij te zien!

Natuurlijk móet ik een rondleiding door het ziekenhuis. Met Doctor Kim aan de ene kant en het hoofd International Healthcare aan de andere kant zie ik de VIP rooms van het ziekenhuis. “Koreanen houden niet zo van vloerbedekking, maar onze Arabische gasten zijn er dol op”, hoor ik. Voor de gein maak ik een 360 graden panoramafoto van de kamers. Dat vinden ze prachtig! Sergey logt met zijn pasje in op een grote monitor, waarop ik levensgroot dashboard zie van het hele ziekenhuis. Hierop vinden we het aantal beschikbare bedden, de bezettingsgraad, verblijfsduur van de patiënten, de vitale informatie van individuele patiënten, operatieschema’s en ga maar door. Het is erg indrukwekkend!

Dan drinken we koffie. Het hoofd van de medische prescans schuift aan. Haar herken ik uit Schagen. Ze is heel blij mij te zien. “Wat zie je er goed uit! Je lijkt wel een filmster”, zegt ze. Ze is heel blij met haar kado. Het duurt niet lang voordat ik een anamnese voor mijn neus krijg voor een checkup. “Schikt morgen?”, vraagt ze. Ik grap dat ik even mijn agenda erbij moet pakken. Nadat ze mijn intakeformulier heeft aangenomen, schuift er een andere dame aan, die het formulier aanneemt en controleert. “Misschien is overmorgen beter”, stelt zij voorzichtig voor. Doctor Kim legt uit dat het morgen heel druk is, omdat ze overboekt zijn. “Nee, hoor, morgen is prima” verzekert Doctor Kim haar. Overmorgen moeten we naar Gwangju voor zijn college.

Ik krijg een tas met spullen mee, waaronder poeder, dat ik met 3 x 0,5 liter water moet verdunnen. Ik mag na 19:00 vanavond niets meer eten. 17:00 is misschien beter.

Vanavond vroeg naar bed en morgen vroeg op voor de medische prescan. Ben benieuwd!

Vandaag hebben we een luie zondag. We worden heel laat wakker. Jae vertelt dat hij op zijn mobiele telefoon een weeralarm heeft ontvangen. Er zit geel stof uit China in de lucht en de overheid adviseert de Koreanen om vandaag binnen te blijven. We passen ons aan en besluiten eten te bestellen. McDonalds heeft computerproblemen, dus bestellen we pizza.

We kijken de hele middag een Koreaanse dramaserie op TV, die The Lady Servants heet.

Daarna gaan Sergey en ik een eindje wandelen met Gunhee. Het valt best mee met dat stof. Als we terugkomen, heeft MacDonalds zijn computerproblemen opgelost en kunnen we veilig ons diner bestellen.

Morgen gaat de wekker om 06:00. Jae brengt een patiënt naar het vliegveld en ik ga met Sergey mee naar het ziekenhuis, waar we samen met zijn collega’s zullen ontbijten. Slaap lekker!

Jae is vanmorgen vroeg vertrokken om zijn Russische gasten van het vliegveld op te halen. Sergey en ik worden later wakker en vertrekken naar het verblijf van de Kumwa om haar assistent Kumsa op te halen. Sergey gaat vandaag beddengoed inkopen voor hun nieuwe gastverblijf en Kumsa gaat ons helpen met onderhandelen. We vertrekken naar de Seoul Express Bus Terminal. Het is een groot, oud gebouw met allerlei winkels.

De onderhandelingen verlopen vlot. Kumsa herinnert de beddengoedverkopers eraan dat we momenteel voor een kleine order komen, maar we in de toekomst terug willen blijven komen bij ze. Niet lang daarna hebben we een goede deal en dat gaan we vieren met een lekkere lunch.

Later ontmoeten we Jae, doen we nog wat extra boodschappen voor het gastverblijf en trakteer ik de jongens op een maaltijd bij een restaurant naar keuze. Het wordt een visrestaurant. Boven de keuken hangt een groot bord, waarop we kunnen lezen dat ze hier geen Japanse vis serveren. Jae legt uit dat sinds de ramp bij Fukushima de Koreanen erg bezorgd zijn om radioactieve vis.

De Koreaanse vis smaakt heerlijk. Het is een relatief rustig dagje geweest en thuis praten we nog wat na over de week. Bij de Hi-mart heb ik een Google Chromecast gekocht, die ik installeer bij Sergey en Jae.

Morgen zijn we vrij en blijven we lekker thuis om uit te rusten, voordat de hectiek van de werkweek weer losbarst.

Volgende week ondergaan Sergey en ik een medische prescan, geeft Sergey een college over medisch toerisme in Gwangju en ontvangt Jae de eerste gasten in het nieuwe gastverblijf op de 25e.

No photos

Na een langzame start heeft Sergey mijn broer gebeld om onze komst aan te kondigen en zijn we om 13:15 vertrokken. Het is 400 km van Bundang naar Yangsan. Ik gok dat we er met vier uur rijden wel moeten zijn, maar dat valt vies tegen! Onderweg stoppen we bij Chilgok om te lunchen. Buiten serveren ze rijstcake in allerlei soorten en smaken. Daarvan raak je wel verzadigd, maar niet voor lang. Het valt met op dat ze in Korea de voedingswaarde vermelden bij de snacks. We besluiten binnen te lunchen en doen ons tegoed aan een tafel vol heerlijks. We zijn voedselnomaden en trekken van maaltijd naar maaltijd.

Na heel wat verkeersopstoppingen, bergen en dalen komen we aan in Yangsan. Ik volg Jae’s advies om geen geld te geven, maar een kadootje. We rijden langs de LG BestShop om een kado voor Won-seok te kopen. Zijn zusje is nog jong en ik besluit haar wel wat geld te geven.

Uiteindelijk komen we om 20:00 aan. Kuk staat ons buiten op te wachten, nadat hij ons eerder al belde om te checken of we niet zijn verongelukt. Nee, hoor, we zijn alleen iets later dan gepland 🙂

Wat is Won-seok gegroeid! De laatste keer dat ik hem zag, was hij nog een klein mannetje. Nu is hij 1 meter 82, meldt hij trots in goed Engels!

De kado’s zijn een schot in de roos. Won-seok is dol op elektronica en schreeuwt na het uitpakken van zijn LG Android tablet enthousiast dat hij die netjes ingepakt laat en straks rustig gaat opladen!!! Zijn zusje is dol op geld. Vol bewondering wappert ze het zichtbaar rond, waarna ze het opbergt in haar Witte Envelop, die gevuld is met nog veel meer geld!

Het boek met prachtige foto’s van Nederland ben ik in alle hectiek vergeten mee te nemen. Ik beloof het ze na te sturen per post.

Na wat koetjes en kalfjes dineren we gezamenlijk op de grond aan een lage tafel. De TV gaat hier gelukkig uit tijdens het eten. Hyon-ju (Kuks vrouw) heeft een heerlijke maaltijd bereid! Ik ben blij dat we vanavond geen restaurant gereserveerd hebben.

Het is raar. Ik heb ze zeven jaar niet gezien en we hebben elkaar niet zo heel veel te vertellen. Het meeste contact heb ik met Won-seok, die net als alle Koreanen veel theoretische kennis van Engels heeft, maar helaas geen conversatieles op school krijgt. We begrijpen elkaar gelukkig goed. Sergey onderhoudt het contact met Kuk en Hyon-ju.

Daarna bel ik Nederland met mijn iPad. Ze zijn erg onder de indruk van Facetime. De Koreanen zijn allemaal erg trouw aan de Koreaanse merken (Samsung, LG) en daarom hebben ze Android en geen iOS. Ik leg uit hoe Facetime werkt en vertel dat je met Google Hangouts hetzelfde kunt doen als Facetime (in groepsverband zelfs, in tegenstelling tot Facetime). Ik help Won-seok en zijn vader op Google Hangouts en we testen de videoconferencing. “Is het gratis?”, vragen ze vol ongeloof. Ik bevestig. Ze vinden het geweldig!

Won-seok vraagt of ik hem wil helpen als hij naar Europa komt. Dat zal via een uitwisselingsprogramma van zijn school gaan (University of Foreign Studies) of gewoon privé, als backpacker.

Het is alweer 22:30 en tijd om te vertrekken. De tijd is omgevlogen en we hebben nog een lange reis voor de boeg. Een overnachting in een hotel is er niet bij, want Jae moet morgen vroeg op om Russische patiënten van het vliegveld op te halen en Sergey en ik moeten met de Kumsa shoppen.

We jakkeren door de donkere Koreaanse regenachtige nacht en zijn pas om 03:00 thuis.

Welterusten, allemaal! Het was een enerverende dag.