Het zit er bijna op! Morgenavond vlieg ik terug naar Nederland, maar niet voordat we met de Kumwa hebben gegeten. We staan lekker laat en rustig op, ontbijten rustig en doen nog wat boodschappen.

’s Avonds om 18:00 hebben we een dinerafspraak met Kumwa. We zijn er op tijd en het duurt niet lang voordat Kumsa en Kumwa met haar kinderen arriveren. Wat is het restaurant groot! Ik denk dat hier vanavond wel 1000 Koreanen eten. Er is van alles: van pasta tot kreeft, van soep tot gefrituurde groente. Het is heerlijk! Wegens een speciale actie van het restaurant eet Jae vanavond gratis, omdat hij onlangs is afgestudeerd.

Na het eten gaan we nog een kopje thee drinken en nemen we afscheid. Het is een emotioneel afscheid en we spreken af dat we elkaar snel weer zien. In Nederland, of in Korea. Kumsa, Kumwa en haar kinderen voelen er veel voor om naar het spannende Europa te komen. Natuurlijk willen Sergey en ik ze daarbij graag helpen! We zullen zien.

Daarna rijden Sergey, Jae en ik door Bundang op zoek naar en gezellige plek om nog even iets te drinken. Ik heb de keuze uit Room Salon (wat een soort baromgeving is met gewillige dames, die je volgooien met dure sterke drank en daarna voor een happy end zorgen) of een gewone bar. Mijn voorkeur gaat uit naar een gewone bar, maar wat blijkt? Er is in heel Bundang geen gezellige bar te vinden! We proberen de “C pub”, waarvan het concept van buiten even onduidelijk is als van binnen. Het interieur is een onsamenhangend geheel van duikflessen en stationsborden.

De andere gasten die er zijn, blijven keurig aan hun eigen tafeltje zitten en maken geen contact met de overige gasten. Het is een rare gewaarwording, als je het vergelijkt met een Nederlandse kroeg of een pub. De muziek staat veel te hard en het is niet gezellig.

Van achter de bar drinkt de eigenaar drinkt mee met een eenzame bargast, terwijl ondertussen een jongedame al het werk in haar eentje doet. We bestellen een biertje en wat snacks. Er ligt een dronken Koreaan met zijn hoofd op tafel te slapen. Ik vraag Sergey en Jae me alsjeblieft dit etablissement uit te slepen, mocht ik hier overlijden. Het is echt verschrikkelijk en na ons biertje gaan we snel weer naar huis. Het is raar, maar blijkbaar is het publieke uitgaansleven in Bundang (500.000 inwoners) beperkt tot je eigen tafel.

Thuis is het gelukkig gezellig en het duurt nog een tijd voordat we gaan slapen.

Vandaag hoor ik de uitslag van mijn onderzoek! We reizen ’s ochtends vroeg af naar het ziekenhuis, waar ik een charmante Koreaanse dame meekrijg van het International Healthcare Center. Ze heeft twaalf jaar in Nieuw-Zeeland gewoond (op het Zuidereiland) en ze spreekt prima Engels. We gaan naar de dokter, die mij de resultaten gaat mededelen. Ik ben best een beetje nerveus. Ook ben ik nog niet helemaal wakker.

We hebben een heel aardige dokter, die een beetje Engels spreekt. Hij bladert het rapport door en loopt puntsgewijs alle dingen met mij door. Gelukkig valt alles mee. Ik ben een klein beetje te zwaar. Het rapport meldt dat ik dat kan oplossen “door mijn levensstijl te veranderen”. Meer bewegen en minder eten, dus.

Verder heb ik een bacterie in mijn maag, waarvoor ik medicijnen voorgeschreven krijg. Het is niet ernstig, maar deze bacterie kan op lange termijn voor kanker zorgen en dat willen we niet.

We halen de medicijnen op bij de apotheek, die ook in het ziekenhuis is. Het ziekenhuis is van alle gemakken voorzien: supermarkt, bank, postkantoor, om nog maar te zwijgen van de winkeltjes, koffiecorners en restaurants. Ik heb nog geen bouwmarkt gezien, maar het zou me niet verbazen als ze er eentje hadden!

Daarna ga ik alleen op pad. Sergey moet verder in het ziekenhuis en het is prachtig weer. Op de achterkant van een bonnetje krabbelt Dokter Kim het recept om af te reizen naar Coex – een groot gebouw bij Samseong Station, waar ze heel veel winkels, elektronica, kunst en nog veel meer hebben. Ik neem de bus naar Migeum Station en daar reis ik verder per metro.

Het openbaar vervoer in Korea is leuk! Alles loopt op rolletjes en overal staat keurig aangegeven waar je heen moet. De Coex is heerlijk om een middagje in rond te lopen. Ik vind eindelijk de powerbank waar ik al twee weken naar op zoek was en voor het eerst kan ik een (lange) dag op pad, zonder dat ik tegen het begin van de middag zonder stroom zit voor mijn mobiele WiFi-router. Had ik al gezegd hoe blij ik ben met mijn eigen onbeperkte internetvoorziening onderweg? Dat is echt een aanrader, hoor!

Ik reis me suf en lunch op eigen gelegenheid even een lekker hapje Maki in een heel piepklein restaurantje, waar ik allerschattigst word geholpen door een leuke Koreaanse dame. Haar collega’s hebben er lol om en de tijd vliegt om.

Daarna komt Sergey uit zijn werk en gaan we met Jinhee uit eten. Sergey vertelt dat, als ik wil, we morgen (of overmorgen) met mijn bagage naar Gangnam kunnen en daar mijn bagage inchecken en zelfs de paspoortcontrole vooraf doen, zodat we dat niet hoeven te doen vlak voor mijn vertrek. Dat klinkt geweldig efficiënt, hoewel ik dan natuurlijk ook mijn bagage ver voor mijn vertrek moet inpakken. Misschien kan ik alvast een koffer voorbereiden en de ander koffer meenemen op de avond van vertrek. Ik moet er nog even over nadenken. Paspoortcontrole vooraf is natuurlijk geweldig! Wat slim, zeg, van die Koreanen!

Na het eten brengt Sergey ons naar huis. Jinhee moet even met Gunhee wandelen en ik moet dringend verslagen schrijven. Na het uitlaten schrijf ik mijn ansichtkaarten en praat ik wat met Jinhee. Samen maken we een muzieklijst voor Do-hyeong, de zoon van Kumwa. De Koreanen gebruiken Bugs voor het streamen van muziek naar hun telefoon. Ik hoop dat hij met deze nummers goed aan zijn Engelse uitspraak kan werken, terwijl ik weg ben. Ze zal de lijst meenemen naar hem en hem vertellen dat ik hem kom overhoren zodra ik weer in Korea ben!

Ze vertelt mij veel over de relaties tussen getrouwde stellen in Korea. Nieuwsgierig als ik ben, vraag ik haar het hemd van het lijf (figuurlijk). Korea en Nederland verschillen in relaties een hoop van elkaar. Ze vindt het leuk om te horen hoe het er in Nederland aan toe gaat en ze is vastbesloten een keertje naar Europa te reizen. “Duurt het maar vijf uur met de trein van Amsterdam naar Parijs?”, vraagt ze. De thee is op en de tijd is omgevlogen. Sergey brengt haar naar huis (er rijden geen bussen meer) en ik ga lekker slapen.

Tot snel, Nederland! Nog twee dagen en dan zit ik weer in het vliegtuig naar huis.

Vandaag staan we vroeg op en vertrekken we om 08:00 naar Gwangju voor Sergey’s lezing. Het is ongeveer 300 km rijden en onze reis verloopt soepel. Om 12:15 komen we aan. We gaan even de omgeving verkennen en daarna lunchen we iets bij een klein restaurantje. Binnen is het een gekakel van jewelste. Alle lagen van de bevolking eten hier. Het is erg gezellig en het is een heerlijke lunch! Sergey had al verteld dat deze streek bekend staat om zijn lekkere eten.

Daarna gaan we aan het werk. Sergey is uitgenodigd door het Ministerie van Gezondheid en Welvaart om iets te komen vertellen over medisch toerisme. Het begint om 13:00 en om 15:30 is hij klaar. Er is een mooie Samsung winkel in het gebouw, dus daar neem ik even een kijkje. Ik zie onder andere de Samsung Gear Circle: een handsfree Bluetooth hoofdtelefoon, die je om je nek hangt. Je kunt een inkomend gesprek opnemen door de magnetische oordopjes los te trekken van elkaar. Als je klaar bent met bellen, klik je ze weer tegen elkaar en daarmee hang je op.

Er zijn veel nieuwe telefoons met nieuwe features. Een van de nieuwe mogelijkheden is de Animated Selfie en Beauty Face, waarmee je je onderkinnen softwarematig kunt wegpoetsen:

Natuurlijk mag ook de Samsung Note Edge niet ontbreken: een mobiele telefoon, waarvan de rechterkant van het scherm is “omgeslagen”. Als je er overheen wrijft met je vinger, kun je het menu bedienen:

De nieuwe Galaxy Tab S is dunner dan de iPad en heeft een prachtig helder scherm:

Daarna gaan we een rondje wandelen met Gunhee en zoeken we een restaurant voor het diner. Het diner wordt geserveerd in 88 gangen en alles is heerlijk! Ik frons even wanneer de inktvis wordt geserveerd.

Tijdens eerdere bezoeken aan Korea heb ik het weleens gezien. De inktvis werd toen gevangen, in stukken gehakt en aan boord van de boot opgegeten. Het lukte mij toen niet het te eten, maar nu doe ik mijn best.

Nee, het wordt ‘m toch niet:

Daarna rijden we naar huis. Het was een lange dag en morgen moeten we op tijd naar het ziekenhuis voor de uitslag van mijn onderzoek. Ik ben benieuwd. Slaap lekker!