12 Mei 2008 – Hongkong

Vanochtend was ik al om 06:00 wakker. Ik besloot het extra uurtje slaap (tot 07:00) nog te pakken. Daarna ben ik opgestaan en heb ik lekker gedoucht. Het wordt vandaag een drukke dag!

Toen iedereen wakker was en we met z’n allen even snel hebben ontbeten, zijn we per auto naar Incheon International Airport gereden. Voordat we vertrokken, hebben we Kuk en Joseph nog even gebeld om ze gedag te zeggen. “Bye-bye! See you next time. In Korea or in The Netherlands. Maybe”. Ze vonden het erg leuk dat we even belden.

Kees en ik waren al door de deuren en we stonden te wachten om onze spullen te laten scannen op gevaarlijke stoffen, toen Sergey op het raam tikte. Ik mocht eigenlijk niet meer terug naar de vertrekhal, maar ik zag geen reden waarom niet, dus ging ik toch. Sergey liet me een SMSje van Joseph zien. Hij wenste ons een goede reis en ook alle goeds aan Erica. Huh? Erica? O, Myung (Hee Erica). Ok, doen we.

Aan boord van het vliegtuigje dat ons naar Hongkong zou vliegen ontmoette ik Chris. Hij viel me op, omdat hij een Prada-telefoon had. Ik zag dat hij een Koreaanse krant las, maar dat hij op zijn laptop iets westers aan het typen was. Ik vroeg hem of zijn telefoon beviel en hij zei dat het een klereding was. Dat-ie veel liever mijn BlackBerry had willen hebben.

Ha! Ik spitste mijn oren. Chris werkt voor Pinnacle (van Studio 9 enzo), een Amerikaans bedrijf, waar hij verantwoordelijk is voor Azië (o.a. Korea, China, Singapore en nog veel meer). Hij reist veel. Hij klaagde dat al zijn collega’s een BlackBerry hebben, maar dat er in Korea geen BB-support is. Ik kon hem natuurlijk vertellen dat hij het mis had en ik legde hem uit wat ik tijdens mijn Korea-reis allemaal had ontdekt.

Het was een leuk gesprek. Aan het einde wisselden we kaartjes uit en nodigden we elkaar uit om vooral eens langs te komen. Dat gaan we doen, want ik ga terug naar Korea om te kijken of ik gelijk heb dat ze daar binnen twee jaar allemaal aan de BlackBerry zijn!

Toen Hongkong. We kwamen aan en de paspoortcontrole duurde wat lang. Onze baggage hadden we vrij snel gevonden en daarna pikte Freddy ons op. We namen de trein naar het centrum en daarna een taxi. Eigenlijk wilde Freddy de bus nemen (dan heb je wat beter toeristisch uitzicht), maar de bus duurt langer en de trein was iets aangenamer.

Voor het reizen door Hongkong gebruik je de Octopus-kaart. Dit is een RFID-kaart, waar je, als een soort chipknip, tegoed op kunt tanken. Hij staat niet op naam en je kunt bij automaten of alle Seven-Eleven’s opwaarderen. Het is een supersysteem. Waarom hebben we dat niet in Nederland?

Hongkong is geweldig. Na een rondleiding door de stad (met veerboot-trip, lasershow om 20:00) en diner is Freddy weer naar huis gegaan (die moet morgen weer werken) en Kees naar bed. Ik heb nog alleen tot 01:30 in de stad rondgelopen en ik raakte niet uitgekeken! Ik heb nog drie CDs gekocht; de nieuwe van Madonna, Kylie en Mariah.
De YMCA rocks! Een keurige kamer voor een redelijke prijs. De concurrentie is hier moordend. Een 10 HK$ is 1 USD$, dus dat rekent prettig. Wel even wennen na die Koreaanse wons.

Eigenlijk vind ik het zonde om te slapen, maar rond een uur of 23:00 is alles hier wel zo’n beetje dicht (alleen eten/drinken gaat draait 24×7).

Morgen is er weer een nieuwe dag!

11 Mei 2008 – Seoraksan

Vandaag hebben we wederom een reuzelange dag gemaakt. En het feit dat we (Sergey, Jae en ik) gisteravond nog tot diep in de nacht in de Koreaanse no-rae-bang (karaoke) waren, maakte het er vandaag niet makkelijker op. Ik heb Jae nog “Love is in your eyes” horen zingen van onze eigen… Gerard Joling uit Schagen, natuurlijk! Gerard heeft het helemaal gemaakt hier in Korea, waar ze overigens Laura Figy ook kennen, maar dat even terzijde.

We zijn (voor ons doen) redelijk op tijd opgestaan, waarna we eerst hebben ontbeten in het hotel. Ik was de vette warme hap 3x per dag een beetje zat, dus heb ik tijdens het ontbijt alleen maar salade gegeten. Helaas hadden ze geen olie & azijn en verder alleen maar vette dressing, dus heb ik de salade au naturel gegeten. “Wow! Dat is wel héél gezond”, merkte Jae terecht op. Natuurlijk helpt één keertje gezond ontbijten helemaal geen bal, maar het ging me om het gebaar.

Daarna zijn we naar Sorak Mountain (Seoraksan) gereden. Nadat we de auto hadden geparkeerd en kaartjes hadden gekocht voor de kabelcabine, hoorden we dat de eerste gondel pas om 14:15 ging. Dat was te laat voor ons, want we hadden ook nog kaartjes voor een musical in het Koninklijk Paleis in Seoul ’s avonds om 20:00. En de rit vanaf Seoraksan naar Seoul zou ongeveer vier uur duren, dus dat werd allemaal krappe sokken.

We besloten om de berg een klein stukje te beklimmen. Dat werd uiteindelijk natuurlijk een hele klim. Telkens als we Sergey vroegen hoe ver het nog was, dan antwoordde Sergey (net als grote smurf): “Niet ver meer. Ik denk nog 20 minuten”. Een halfuur later was het nog steeds 20 minuten verder… Het viel me al mee dat het niet langer werd 🙂 Uiteindelijk haakte Kees af en liepen Sergey, Jae en ik nog een stukje verder naar boven, waar een heel grote zware steen was, die wel kon bewegen, maar die niet viel. Interessant… Nadat we het nodige bewijsmateriaal (foto’s) hadden verzameld, zetten we met z’n allen de afdaling in.

Uiteindelijk verlieten we Seoraksan en gingen we op weg naar Seoul. Onderweg aten we nog even wat (15:00) en we reden en we reden. Het was verschrikkelijk druk op de weg. Morgen wordt het slecht weer en daarom ging vandaag iedereen terug naar huis. Met de nodige ongelukken en files.

Uiteindelijk waren we natuurlijk veeeeel te laat voor de musical (jammer!) en aten we pas om 23:00! Wat een avond!

Toen we (bij Sergey) thuis kwamen in Ansan, hadden de jongens nog een verrassing voor mij. Omdat ik op 21 mei 35 word en we dan alweer terug zijn in Nederland, hadden ze een taart gekocht en hebben we mijn verjaardag vanavond gevierd.

Dat was erg leuk!

Zo! En nu ga ik slapen. Het is inmiddels 03:08 en morgen (vandaag) wacht ons wederom een lange dag. We moeten om 07:00 op, ontbijten om 08:00 en om 08:30 vertrekken we per auto naar Incheon International Airport, vanwaar Kees en ik doorvliegen naar Hong Kong.

Vanavond heb ik nog een berichtje van Freddy ontvangen en alles is onder controle. Morgen om 14:00 landen Kees en ik in Hong Kong. Dan gaat ons volgende avontuur in!

Welterusten en tot morgen!

10 Mei 2008 – Blik op Noord-Korea

Vandaag hebben we lekker uitgeslapen en daarna ontbeten in een restaurant in de buurt van het hotel (we waren te laat op voor het ontbijt in het hotel).

Daarna zijn we met de auto verder gereden. Onderweg ontstond het idee om naar een speciaal herenigingspunt te gaan, vanwaar je op Noord-Korea kunt uitkijken. We wisten niet precies wat we ervan moesten verwachten, maar toen we aankwamen, bleek het een heel interessante attractie. Bussen en auto’s vol met Zuid-Koreanen verdrongen zich om allemaal een blik op Noord-Korea te kunnen werpen.

Er was een groot gebouw, dat een soort oorlogsmuseum was, met daarin allemaal informatie over Noord-Korea, de ontwikkelingen in de hereniging tussen Noord en Zuid, dingen over de verschillen in taal, Noord-Koreaanse producten en noem maar op. We hebben veel gezien en geleerd.

Daarna hebben we gedineerd in een superdeluxe 5-sterrenhotel in de buurt van ons eigen hotel. Daar hadden we vanuit de Sky Lounge een prachtig uitzicht over de zee en de stad.

Ik typ dit bericht vanuit onze hotelkamer, waar we gelukkig een snelle internetverbinding hebben. Kees blijft vanavond thuis en Sergey, Jae en ik gaan lekker nog ergens een biertje drinken, zingen of iets anders.

Ik heb hier niet zo’n lekkere werkplek, omdat de internetaansluiting naast ons bed is en er is maar een heel kort netwerkkabeltje; niet zo handig, dus. Ik maak het niet al te lang en ik ga me zo nog even omkleden en dan gaan we op pad.

Morgen gaan we Sorak Mountain verkennen (hopelijk is het weer goed en hebben we een beetje zicht), terwijl we morgenavond een musical gaan bijwonen een het Koninklijk Paleis in Seoul. Het wordt morgen dus weer een superdrukke dag, maar dat zijn Kees en ik zo langzamerhand wel gewend van ons Koreaanse gids-stel.

Overmorgen vliegen we ’s ochtend om 11:25 alweer naar Hong Kong.

Voor straks: welterusten en tot morgen!

9 Mei 2008 – Keramiekfestival

Vandaag zijn we met Sergey en zijn collega’s op personeelsuitje geweest naar een keramiekfestival in Yeoju. Ik kon me er eigenlijk niet zoveel van voorstellen, maar het was een heel leuke dag.

De meeste van Sergey’s collega’s van het onderzoeksinstituut heb ik inmiddels al ontmoet of op foto’s gezien en het was leuk om een keertje iets met ze in Korea te doen.

Het festival is een jaarlijks terugkerend evenement. De hele omgeving bloeit ervan op en er waren veel dingen uit de buurt te zien.

Het hoogtepunt was de doe-het-zelf-keramiek-workshop, waar Kees en ik (en Sergey’s collega’s) zelf iets hebben gemaakt. Ik had niet verwacht dat Kees zou meedoen. Hij zei eerst dat hij alleen maar wilde kijken, maar toen Sergey hem een papiertje in zijn handen duwde met daarop zijn naam en nummertje, waren er nog maar twee opties over: draaitafel of met de hand iets kleien. Het werd dus de draaitafel, dus bekijk de foto’s en ik heb er ook video van.

En wat denk je? Draai ik he twee minuten om en het blijkt dat Kees een groep Koreaanse schoolmeisjes zijn handtekening heeft gegeven; daar vroegen ze om, zei hij bescheiden. Die Kees, toch!

Na het festival hebben we heerlijk gegeten met Jae in een restaurant dat Sergey’s vriend Heun ons had aangeraden. Tenslotte zijn we ’s avonds ingecheckt in Hotel Sorak Park. Het is een prachtig hotel en het uitzicht is spectaculair.

Kees is ’s avonds lekker vroeg onder de Koreaanse wol gedoken en Sergey, Jae en ik hebben nog wat nageborreld.

Het was een leuke, gezellige, maar lange dag en ik heb nog nooit zoveel foto’s genomen!