onderweg

8 Mei 2008 – Ontmoeting met mijn bio-vader

Geschreven op door

[flickr size=”small” float=”left”]http://www.flickr.com/photos/daepunt/2475177857/[/flickr]Het is zover. Vandaag ontmoet ik mijn biologische vader Joseph.

Kees, Jae en ik nemen vanaf Sergey’s appartement een taxi, die ons (in ongeveer tien minuten) naar de Bus Terminal even buiten Ansan brengt. Het taxiritje kost 5.000 won, ongeveer USD$5. Daar stappen we op de bus van 10:20 naar Gimpo Domestic Airport, het binnenlandse vliegveld, waar we ongeveer een uurtje later aankomen. De bus kost 6.000 won per persoon. Dat vind ik niet slecht voor een ritje van 100km!

We komen gelukkig ruim op tijd aan op Gimpo. Het is inmiddels 11:30 en mijn bio-vader zou om 12:00 landen, wat inmiddels 11:40 is geworden. We zijn nog steeds op tijd.
[flickr size=”small” float=”right”]http://www.flickr.com/photos/daepunt/2475182397/[/flickr]
Helaas hebben we alleen de vertrek- en aankomsttijd, maar geen vluchtnummer o.i.d. van Joseph. Jae vraagt bij de informatiebalie welke vlucht overeenkomt met de vertrektijd die hij heeft. De jonge dame bij de infomatiebalie probeert ondertussen Kees te strikken. “O, hoort-ie bij jullie?” vraagt ze met een verlegen, maar ondeugende glimlach, terwijl ze naar Kees lonkt. Ja, jongedames van Korea, de broer van Guus Hiddink is al getrouwd, dus: forget it! 😉

“Zul je hem herkennen?” vraagt Jae aan mij. “Nou, ik heb hem natuurlijk nog nooit gezien, maar wel op de foto” vertel ik. Volgens mij pik ik hem er zo uit als ik hem zie.

Josephs vlucht is geland en we staan al een tijdje te wachten bij de aankomsthal, als Jae voorstelt om Joseph te bellen. Hij heeft van Sergey het mobiele nummer gekregen.
[flickr size=”small” float=”left”]http://www.flickr.com/photos/daepunt/2476001822/[/flickr]
Joseph vertelt dat hij op de derde verdieping is. We gaan naar hem toe!
(ik ben blij dat hij tóch gekomen is, want tot op dit moment was ik er nog niet van overtuigd dat-ie er zou zijn, ook al wilde ik het graag; ik had met mijn verstand wat ruimte gereserveerd in mijn hart voor een eventuele teleurstelling)

We lopen wat rond en ja, hoor. “Daar is-ie!” roep ik impulsief. Ik aarzel geen seconde en meteen loop ik op hem af.

Het blijkt hem inderdaad te zijn en we omhelzen elkaar. Het voelt goed en gek genoeg ben ik alleen heel blij om hem te zien en hij mij, maar er vloeien geen tranen. De ontmoeting met mijn bio-moeder in 1990 was duidelijk een veel emotionelere ontmoeting… Joseph vraagt of we trek hebben. We willen even ergens rustig zitten en praten, dus gaan we met de lift naar boven. Joseph loopt met een wandelstok. Hij heeft een paar jaar geleden een ernstig auto-ongeluk gehad en hij heeft nog steeds problemen met zijn rug. Hij loopt moeilijk, maar hij ziet er aanzienlijk beter uit dan ik mij van de foto’s kan herinneren. Gek genoeg had hij een veel magerder gezicht op de foto’s, terwijl ik hem in een flits van een seconde herkende toen ik hem zag. Dat vind ik toch wel bijzonder…
[flickr size=”small” float=”right”]http://www.flickr.com/photos/daepunt/2475184239/[/flickr]
“Wat willen jullie eten?” vraagt Joseph. “Het maakt niet zoveel uit”, zeg ik. Het gaat tenslotte niet om het eten, maar om het praten. “Ach, we zijn in Korea, dus laten we maar Koreaans eten. Maar niet zo zwaar”. Joseph zegt dat ik er ook gezond uitzie, maar ik zeg dat ik inmiddels, sinds ik in Korea ben, al behoorlijk wat kilo’s gezonder ben geworden dan ik in Nederland was. Datzelfde geldt voor Kees, dus we vragen of er licht geluncht kan worden.

Dan volgt het gesprek. Ik voel dat het goed klikt tussen Jae en Joseph. Dat is prettig, want daardoor kan Joseph lekker zijn verhaal kwijt. De verhaal- en vertaalrondes worden steeds langer en Jae krijgt steeds meer informatie te vertalen. Dat doet-ie heel goed en daar ben ik heel blij mee! Als je voor het eerst ergens in een vreemde omgeving een stukje gaat wandelen, dan begin je vlakbij en dan ga je steeds in grotere lussen lopen, om niet te verdwalen en om tóch de omgeving te verkennen. Zo gaat het ook met ons gesprek…

Halverwege het verhaal breek ik in. “I’m sorry for being practical, but when does my father have to leave?” verontschuldig ik mijzelf. Ik ben een Nederlander en ik wil even weten waar ik aan toe ben. Hij vliegt om 16:25 terug naar Jeju, dus we hebben rustig de tijd. Ok, dan!

Het kado dat we hebben gekocht voor Joseph valt in goede aarde. Ik leg erbij uit dat we niet wisten dat het vandaag Parent’s Day is, wat voor Joseph de ontmoeting extra beladen maakt. Vooral omdat drie jaar geleden hij de familie Punt op diezelfde Parent’s Day heeft ontmoet. Ik leg uit, dat wij deze datum niet hebben gekozen, maar hijzelf. Hoewel het geen toeval is dat Kees en ik nu in Korea zijn, maar dat we hebben geprobeerd de vakanties een beetje te synchroniseren. Het traditionele kado voor Parent’s Day is een speciaal geschikt bloemstukje, maar dat hebben we dus niet bij ons. Wel iets anders… Hij zal het koesteren, vertelt hij.
[flickr size=”small” float=”left”]http://www.flickr.com/photos/daepunt/2476008618/[/flickr]
Na een lunch, die natuurlijk zwaarder uitviel dan we aanvankelijk bevroedden, gaan we nog even een kopje koffie drinken bij Starbuck’s. Ze hebben een buitenterras en we gaan lekker in de zon zitten. Daar gaat het gesprek door en uiteindelijk brengen we Joseph om 16:00 naar de gate. Daar nemen we afscheid en zwaaien we hem uit.

Het is goed zo. We hebben allemaal een goed gevoel over de ontmoeting.

We rusten een beetje uit op Gimpo, waarna we de bus terug nemen naar de Bus Terminal. Daar ontmoeten we Sergey, die ons met de auto meeneemt naar huis. Sergey vertelt dat hij een SMSje heeft gehad van Joseph, die hem vertelt dat de ontmoeting een groot succes was, ondanks Sergey’s afwezigheid. We grappen nog dat het succes te danken is aan Sergey’s afwezigheid, maar we weten allemaal dat deze ontmoeting nooit mogelijk zou zijn geweest zonder de geweldige inzet van deze beide heren.

Dear Sergey and Jae,

I want to thank you once more for your help and support during our stay. Without you, none of this would have been possible. We are very grateful for everything you did. Thank you. You are great friends!

Het Koreaanse eten komt Kees zijn neus uit (figuurlijk, dan) en hij stelt voor om vanavond pizza te bestellen. Jae ontfermt zich over de pizza’s, terwijl Sergey zich opmaakt voor een zakenafspraak vanavond om 20:00 in Suwon, net buiten Ansan.
Jae eet vanavond bij zijn moeder, omdat het Parent’s Day is, dus Kees en ik eten rustig pizza met z’n tweeën. Deze pizza’s zijn overigens afkomstig van “Pizza Myung”! (zie de foto’s). Dat is grappig! Wie had dat gedacht?
[flickr size=”small” float=”right”]http://www.flickr.com/photos/daepunt/2475207553/[/flickr]
Het programma voor de rest van ons verblijf luidt:

Vrijdag vertrekken we om 09:00 (’s ochtends! We moeten vanavond maar eens proberen om vroeg naar bed te gaan) op een personeelsuitje met Sergey en zijn collega’s. Sergey merkt op dat ik eigenlijk het merendeel van zijn team ken. Toch zeker zo’n man of 5 à 6. Morgenavond, na het dagprogramma ontmoeten we Jae in het plaatsje van het personeelsuitje (de naam van de plaats is me ontschoten, maar het leek op Soju, wat een soort Koreaanse wodka is. Alleen verschilde het één letter. Misschien was het Joju of Yeoju) en daarna vertrekken we met z’n vieren naar Sorak Mountain om een beetje uit te rusten, waar we vrijdag/zaterdag en zaterdag/zondag blijven slapen. Sergey heeft de overnachtingen al geregeld. We moeten dus onze spullen voor morgen klaarmaken en dan gaan we op reis! Spannend!

Zondagavond is onze laatste avond in Korea. Zondag is ook de dag van het inchecken (voor onze doorreis naar Hong Kong), want maandag 12 mei 2008 vliegen we om 11:25 met de KE613 van Seoul naar Hong Kong.
[flickr size=”small” float=”left”]http://www.flickr.com/photos/daepunt/2476011546/[/flickr]

7 Mei 2008 – Shoppen met Park

Geschreven op door

Vandaag gaan we shoppen met Park!

Na het ontbijt brengt Sergey ons met de auto naar het station, waar we Park ontmoeten en waar we overstappen in de auto van Park. Daarna rijden we Seoul in, pikken we de vriend van Park op en gaan we lekker met z’n allen lunchen in een leuk traditioneel Koreaans restaurant. We wisselen kado’s uit. We hebben voor Park een heel mooi fijn portemoneetje van Mont Blanc gekocht voor zijn kleingeld. Hij is er erg blij mee. Parks vriend heeft voor ons, uit zijn eigen winkel, twee bijzonder populaire Koreaanse kruidenshampoo’s meegenomen. Bedankt! Gaan we uitproberen!

Na het bespreken van de shopping-strategie gaan we op pad. We kopen bijna heel Korea leeg 😉
Daarna is het tijd om te dineren. We gaan lekker Italiaans eten in de stad. Dat was voor de afwisseling ook weleens lekker.
Na het eten rijden we terug naar het station, waar Sergey aankomt met de KTX-trein (de TGV van Corée). We nemen afscheid van Park en we stappen weer over in de auto van Sergey.

Eenmaal terug in Ansan gaan we nog even een biertje drinken. Jae komt er ook bij en uiteindelijk gaan we allemaal naar huis.
Morgen is het de grote dag; dan ga ik mijn bio-vader ontmoeten!
Sergey moet werken, maar Jae gaat met ons mee. Het plan is om 10:00 te vertrekken per bus naar Kimpo Domestic Airport. Op die manier weten we zeker dat we niet vast komen te zitten in het verkeer met de auto. Er is een speciale busbaan, dus zelfs als het tóch druk is, hebben we met de bus een voorsprong. Het is ongeveer een uurtje rijden vanaf Ansan naar Kimpo, dus zo moet het goed gaan.

Mijn bio-vader heeft vandaag met Sergey gebeld en hij merkte op dat het morgen De Dag Van De Ouders is in Korea en dat hij de vorige keer (3 jaar geleden toen Myung, Ron, Kees en Margriet in Korea waren) ook de familie heeft ontmoet op diezelfde Dag Van De Ouders. Hoe toevallig is dat???

Ik ben erg benieuwd en ik hoop dat-ie komt. Maar nu ga ik eerst nog een nachtje slaap proberen te pakken (het is alweer 02:00 na een lange dag op pad).

Welterusten en tot morgen!

6 Mei 2008 – Een rustig dagje

Geschreven op door

Vandaag werkt Sergey. Kees en ik staan rustig op, waarna Jae het ontbijt voor ons heeft klaarstaan. Niet lang daarna waarschuwt Jae ons dat Sergey rond 13:00 thuis komt en hij vraagt wat we voor lunch willen.

Kees blijft vandaag lekker thuis en Jae en ik gaan winkelen in Myong Dong. Ik wil wat kleding kopen en misschien een tas voor mijn Filofax. Sergey gaat na de lunch weer terug aan het werk.

Ik wilde bewust eens een keertje niet met de auto, maar met het openbaar vervoer. Kijken hoe de Koreanen zich verplaatsen. De auto is met de vakantiedrukte sowieso geen handig vervoermiddel. Jae en ik lopen naar de bushalte, niet ver bij Sergey’s appartement vandaan.

Als we in de bus zitten, bekent Jae dat hij zijn kleingeld-portemonee is vergeten. Jae heeft een abonnement, maar ik moet voor 1.000 won (ongeveer USD$ 1) een kaartje kopen voor de bus. Ik heb helaas alleen een muntje van 500 won en anders wordt het een biljet van 5.000 won. De buschauffeur kan niet wisselen en uiteindelijk vindt de chauffeur het prima. Ik mag voor 500 won blijven zitten. Hoera!

Ik leg uit aan Jae dat het in Nederland zo niet werkt. Als je geen kaartje kan kopen, dan ga je maar lopen (dat rijmt)! Maar onze buschauffeurs hebben wel terug van vijf euro…

Na de bus pakken we de metro. Als we in de metro zitten, komt er een groep Koreaanse schoolmeisjes in uniform binnen. Ze zien er keurig uit, alleen dragen ze onder hun uniform… sportschoen! Adidas, Nike, Converse; het ziet er niet uit in combinatie met die strenge uniformen. Ik maak foto’s van hun voeten, maar Jae waarschuwt mij dat je in Korea gearresteerd kunt worden voor hett fotograferen van mensen. Ze kunnen je aanklagen wegens seksuele intimidatie. Ok, dat weet ik dan ook weer. Ik zal ze stiekem fotograferen. Met een glimlach zeg ik tegen Jae dat, als ik opgepakt word door de Koreaanse politie, hij maar in het Koreaans moet uitleggen dat ik slechts een onschuldige voetenfetisjist ben en dat ik foto’s heb om dat te bewijzen 😉

Gelukkig word ik niet opgepakt, dus het loopt allemaal weer goed af. Maar een gewaarschuwd mens telt voor twee!
In de metro spreekt Jae zijn zorgen over Kees uit. Kees heeft geen sleutel van het appartement en ze hebben ook geen eten voor Kees geregeld. Ik stel Jae gerust; Kees heeft in de afgelopen dagen voldoende reserves opgebouwd en hij zal heus niet verhongeren. Ik heb trouwens ook voldoende reserves opgebouwd, dus we eten overdag weinig. Het is wel eens lekker om een dagje te consuminderen. We nuttigen alleen een ijsje, een ijsthee en een flesje appelsap.

Na het winkelen komt Sergey ons weer ophalen met de auto. We rijden naar huis, waar we Kees oppikken. Hij is inderdaad niet gestorven van de honger (gelukkig, maar!) en hij heeft lekker gelezen. Ik had van Marianne Schönbach “Huis van de schildpadden” meegekregen (auteur: Annette Pehnt, Uitgeverij Contact, ISBN: 9789025422561). Bedankt nog, Marianne! Kees vond het een mooi boek en ik ga het nog lezen.

Daarna gaan we met z’n allen uit eten. Ik trakteer vanavond, als we maar niet bij een barbecue-restaurant gaan eten. Sergey stelt Alaska voor. Daar kun je uit allerlei eten kiezen en er is een grote verscheidenheid aan verschillende gerechten. So Alaska it is!
Het is warm in Alaska. Warmer dan ik dacht, maar het eten is erg lekker.

We gaan op tijd naar huis (we zijn om 22:00 thuis) en Kees gaat vroeg naar bed, terwijl ik mijn foto’s en weblog ga bijwerken.
Het programma voor de rest van de week:
Woensdag gaan Kees en ik winkelen met Park. Hij komt ons morgen om 10:30 ophalen.
Donderdag ontmoeten we mijn Koreaanse vader.
Vrijdag heeft Sergey een uitje met zijn werk. Misschien gaan we met hem mee! Het is een leuk uitje met de nodige kado-mogelijkheden voor moeders… Ik zeg niets!

Welterusten en tot morgen!

5 Mei 2008 – Kinderdag!

Geschreven op door

Vandaag was heel Korea vrij, omdat het Kinderdag was.

Eerst hebben we allemaal heerlijk uitgeslapen en daarna hebben we met z’n allen lekker ontbeten. Daarna heeft Sergey mijn Koreaanse vader gebeld om te kijken of we tot een planning van de komende week konden komen. Toen Sergey ophing, vertelde hij dat mijn Koreaanse vader zei dat we hem niet konden ontmoeten, omdat er geen vliegtickets meer waren! Diplomatiek voegde Sergey eraan toe, dat hij online had gezocht naar tickets van Cheju (het eiland waar mijn Koreaanse vader woont) naar Seoul en dat er genoeg vluchten waren.

Ik schrok van het schijnbaar eenvoudige excuus waarmee mijn Koreaanse vader onze ontmoeting wilde wegwuiven en ik dacht na.
“Als je hem nou eens terugbelt en hem vertelt dat je goed nieuws hebt en dat je tickets hebt gevonden?” vroeg ik Sergey. Als hij niet naar ons toe wilde komen, dan wilde ik wel naar hem toe, maar ontmoeten zou ik hem. Daarvoor was ik tenslotte naar Korea gekomen! Ik was niet van plan me zo eenvoudig met een kluitje in het riet te laten sturen.

Toen Sergey hem aan de telefoon had, fluisterde ik: “Als het om geld gaat, dan betalen wij zijn ticket, maar we zullen hem ontmoeten”. Dat bleek niet nodig, want Sergey vertelde achteraf dat er in het weekend geen tickets waren vanwege de vakantie en mijn broer Kuk had mijn Koreaanse vader verteld dat we een druk reisschema hadden met allerlei afspraken. Hij (mijn Koreaanse vader) wilde zich niet opdringen en ons schema verstoren. Toen Sergey hem had uitgelegd dat onze Koreareis als hoofddoel had om hem te ontmoeten, bleek het opeens wel mogelijk en toen Sergey ophing, hadden we een afspraak voor aanstaande donderdag 8 mei 2008 om 12:00 op Kimpo International Airport!

Hoera! Goed gedaan, Sergey! Er viel een last van mij af. Dat was tenminste geregeld. Nu maar hopen dat-ie komt…

Het schema voor deze week ziet er als volgt uit:
Maandag: Kinderdag, waarover straks meer.
Dinsdag werkt Sergey en trekken Kees en ik er samen op uit.
Woensdag gaan we shoppen met Park.
Donderdag ontmoeten we mijn Koreaanse vader!
Vrijdag gaan we op stap met Jae. We wilden eerst woensdag en donderdag met Jae naar Sorak Mountain gaan, maar de ontmoeting met mijn Koreaanse vader gaat natuurlijk voor.
Zaterdag en zondag hadden we vrijgehouden voor de ontmoeting met mijn vader of een ontmoeting met Tante Glimlach.
Maandag vertrekken we alweer om 11:25 naar Hong Kong.

Goed. Volgende punt op de agenda: Kinderdag.
Jae vertelt ons dat zijn zus een tweeling heeft, twee zoontjes van 4 jaar. We gaan ze ophalen, omdat het kinderdag is en we nemen ze mee uit eten. In het restaurant voegt ook Hung (een vriend van Sergey) zich bij ons. Het was wederom een heerlijk diner!

Daarna nemen we de jongetjes (hun Westerse doopnamen zijn Patrick en Daniel; ik zal je hun Koreaanse namen besparen) mee naar een groot warenhuis, waar we een winkelwagen vol Lego kopen en uiteindelijk brengen we de tweeling weer naar huis.

Toen zijn we naar een restaurant gereden dat “A walk in the clouds” heet, vanwaar je een prachtig uitzicht hebt over de stad Seoul. Het was er een beetje fris en we zijn niet zo lang gebleven.

Uiteindelijk waren we om 01:15 pas weer thuis. Ik bedenk me dat wij in Nederland in dit soort gevallen toch wel rond een uur of 22:00 thuis willen zijn, maar hier is het anders. Gek genoeg zijn we niet doodmoe van dit soort tripjes en als we tussendoor moe zijn, slapen we gewoon in de auto.

Het was wederom weer een enerverende dag. Ik ben benieuwd waar Kees en ik morgen belanden, als we er samen op uit trekken. Als je ooit in Korea komt, leer dan het volgende zinnetje goed uit je hoofd: “Yeo-nun Han-Kuk-mal mod-ham-ni-da“, wat “Ik spreek geen Koreaans” betekent. Kees, de broer van Guus Hiddink, zal deze woorden niet nodig hebben, maar ik wel. De Koreanen begrijpen niet dat ik geen Koreaans spreek; ik ben toch een Koreaan??? Dat ik vervolgens in vloeiend Koreaans zeg, dat ik geen Koreaans spreek maakt het natuurlijk niet makkelijker of aannemelijker, maar dan heb ik het ze in ieder geval maar verteld 🙂

We zullen zien. Welterusten, Nederland! Ik spring nog even onder de douche en daarna onder de Koreaanse wol. Morgen probeert Sergey nog een afspraak te maken met Tante Glimlach.